APU - Wasze historie

Wasze historie

Moni

faktycznie czytając to przypominają się złe wspomnienia. Znajomy powiedział żebym weszła na ta stronę, czy to ktoś nie opisał mojej historii. Ale nie to nie moja historia, choć wszystko niemalże identyczne.
Bardzo Panu współczuję i życzę powrotu do normalności. Może ja też opiszę swoją historię?
M.

Odpowiedz

Flag

19th December 2011 9:43am

Jacek

Potraktuję to miejsce jako swoją terapię. Możliwość podzielnia się swoimi przeżyciami i uczuciami z tymi co przechodzili przez podobną gehennę po wypadku.
Piekło przez jakie zmuszony zostałem przejść przez klienta zakładu ubezpieczeń. Uszkodzeniu uległ mój kręgosłup w okolicy lędźwiowej (ból odczuwam do dnia dzisiejszego), kark, głowa, zmiażdżona noga lewa – kość piszczelowa i strzałkowa, przez co o kulach chodziłem przeszło rok czau, przedziurawiona stopa lewa i złamane kości śródstopia, stłuczenia, otarcia, głębokie rany nogi lewej, zdarta skóra łokcia, złamanie szczytu kostki bocznej podudzia, zdarta skóra rąk, ogromne bolesne siniaki na całym ciele, które zeszły dopiero po 3 miesiącach. To co opisałem stanowi dopiero namiastkę cierpienia i bólu, przez jaki przeszedłem przez okres tych 2 lat, choć mimo tego, że od wypadku minęło prawie 8 lat to bóle i lęki pozostały do dnia dzisiejszego.
Po wypadku poza okolicą lędźwiową kręgosłupa odczuwałem bardzo silne bóle w okolicy karku, w wyniku czego nie mogłem ruszyć głową prze około 9 dni. Lekarze twierdzą, że uszkodzenia kręgosłupa mogą w całości ujawnić się nawet teraz, bo sztywnienia pozostały.
Uraz kręgosłupa (karku i lędźwi) spowodował brak możliwości samodzielnego poruszania się przez około 5 dni w czasie pobytu w szpitalu. Dopiero po upływie tego okresu miałem możliwość powolnego, samodzielnego przesuwania się po łóżku (po mimo bólu). Niestety ból kręgosłupa w okolicy lędźwiowej nie ustąpił do dnia dzisiejszego.
Po wypadku utraciłem na chwilę świadomość po ocknięciu się poczułem ogromny ból kręgosłupa, karku, głowy i zmiażdżonej nogi od kolana w dół.
Do niezmiernego bólu dołączył się jeszcze ogromny stres, gdyż po powrocie świadomości stwierdziłem, że sprawca zdarzenia albo jest niedorozwinięty umysłowo albo nie ma zielonego pojęcia, jak powinien zachować się uczestnik zdarzenia, w którym są osoby poszkodowane.
Prosiłem sprawcę wypadku, który mi jeszcze odgrażał, aby pomógł mi zdjąć plecak, lecz kierowca stanął obok mnie i opierając się o barierkę zaczął palić papierosa. Owy plecak uratował mi kręgosłup i dzięki niemu nie skończyłem na wózku inwalidzkim. Problemy z kręgosłupem mam jednak do tej pory.
Tak samo bez odzewu zakończyła się moja prośba o pomoc w zdjęciu kasku i usztywnieniu nogi lewej, która była złamana w połowie łydki i leżała pod kątem prostym, zrobiło się z tego drugie kolano.
Kolejne chwile grozy przeżyłem leżąc na ulicy na prawym pasie. Gdyby kierowcy pojazdów poruszających się ul Woronicza w kierunku Al. Niepodległości nie zauważyli wypadku i próbowali ominąć stojący traktor, wjechaliby bezpośrednio na mnie. No cóż sprawca jakoś nie słyszał o konieczności ustawiania trójkątów ostrzegawczych a na moją prośbę dotyczącą postawienia takiego trójkąta stwierdził, że przestawi traktor, bo będzie przeszkadzał w ruchu innym uczestnikom drogi –o zgrozo!!!.
Żeby absurdu i koszmaru było mało w niewielkiej odległości ode mnie leżał mój ukochany motocykl z którego wyciekała benzyna na ulicę. Zwróciłem się z prośbą do sprawcy, aby podniósł motor i wyjął kluczyk ze stacyjki, a przede wszystkim zgasił papierosa, bo wszystko może zaraz się zapalić. W tym momencie ten „PAN” przeszedł samego siebie stwierdzając, że : „lepiej nie będzie podchodził do motoru bo jeszcze wybuchnie”.
Stres, jaki przeżyłem i myśl o tym, co mogło się stać nie dają mi spokoju, a to pozostawiło swój ślad na psychice.
Cały ten czas od momentu zdarzenia był podszyty narastającym stopniowo „w tle” bólem – przypuszczam, że adrenalina zaczęła powolutku ustępować, a na jej miejscu pojawił się ogromny ból który stał się nieznośny. Z tego powodu kilkakrotnie straciłem kontakt z rzeczywistością.
Po kilkunastu minutach koszmaru, leżąc na ulicy, ktoś zadzwonił po karetkę pogotowia i policję.
Karetka zjawiła się po 10 minutach a Policja po około 20, lecz od wypadku do ich wezwania minęła cała wieczność.
Po udzieleniu mi pierwszej pomocy przez pracowników pogotowia (założono mi kołnierz usztywniający na szyję i usztywniono nogę, oraz podłożono coś pod kręgosłup lędźwiowy) zostałem zabrany na noszach do karetki.
Po otrzymaniu dawki narkotyków na uśmierzenie bólu zostałem przewieziony do szpitala na ul Stępińskiej. Przypominam, że każdy wybój na drodze wiązał się z ogromnym bólem, co w efekcie zakończyło się ponowną utratą świadomości.
Po przełożeniu mnie z noszy Pogotowia Ratunkowego na łóżko Izby Przyjęć szpitala na ul Stępińskiej lekarze dyżurujący tejże placówki stwierdzili, że nie mają miejsc i muszę z powrotem wrócić do karetki i zostać przewieziony do innego szpitala. Więc zostałem z powrotem przerzucony na nosze pogotowia i ruszyłem na „wycieczkę” po naszych Warszawskich drogach do szpitala na ul Barskiej, w karetce otrzymałem kolejną dawkę narkotyków na uśmierzenie bólu.
Na korytarzu Izby Przyjęć szpitala na Barskiej spędziłem ok. 1 godziny, gdzie wszyscy pacjenci Ostrego Dyżuru patrzyli na mnie jak na kalekę, ze współczuciem w oczach – było to straszliwie krępujące i frustrujące. W czasie przyjmowania na izbie przyjęć zjawili się Policjanci i zbadali mnie na zawartość alkoholu w organizmie, oczywiście wyszło 0 promila w wydychanym powietrzu.
Po ponownym usztywnieniu nogi lewej i kręgosłupa wykonano mi kilkanaście zdjęć kręgosłupa i nogi. Po około 1 godzinie z izby przyjęć zostałem przewieziony na salę operacyjną w celu nastawienia nogi, ponieważ zachodziło prawdopodobieństwo, że zmiażdżone kości strzałkowa i piszczelowa rozerwą skórę podudzia i zrobi się z tego złamanie otwarte. Na sali przedoperacyjnej zostałem przygotowany do zabiegu. W tym celu została mi przewiercona pięta lewa na wylot wiertarką z wiertłem (taką jak są w sklepie) i założono mi wyciąg, który wyglądał jak podkowa.
Na sali operacyjnej trzech lekarzy próbowało mi nastawić prowizorycznie nogę w tym celu ciągnęli za podkowę i „nakładali” końcówki rozerwanej kości piszczelowej i strzałkowej na siebie, jednak za każdym razem kość się rozchodziła. Ból był tak ogromny, że pomimo znieczulenia dwóch lekarzy zmuszonych było trzymać mnie a trzeci nastawiał nogę. Zabieg zakończył się niepowodzeniem. Lekarze zdecydowali o zaprzestaniu dalszego zamęczania mnie w momencie, gdy na dobre straciłem przytomność z bólu. Następnie noga została zagipsowana i z założonym wyciągiem około godziny 2 w nocy zostałem przetransportowany na salę oddziału chirurgii ogólnej. Sala na której się znalazłem była obskurnym, dusznym, pokojem sześcioosobowym, z jedną umywalką i oknami od południa co nie jest bez znaczenia biorąc pod uwagę, że był koniec maja i na sali gdzie zawsze łóżka były zajęte panowały warunki niczym w saunie.
Po wypadku zostałem przykuty do łóżka w pozycji leżącej na wznak na miesiąc czasu. Biorąc pod uwagę uszkodzony kręgosłup przez pierwszy tydzień nie mogłem nawet zmieniać pozycji.
Ponad to pikanterii mojemu pobytowi w szpitalu dodaje fakt, że byłem najdłużej przebywającym pacjentem na oddziale inni przychodzili i wychodzili, a ja jak przyszedłem tego felernego dnia tak nie mogłem wyjść.
Przez okres 3 tygodni zmuszony byłem do oddawania kału do basenu a moczu do kaczki przy wszystkich obecnych na sali. Za każdym razem, kiedy chciałem się załatwić musiałem prosić Panią salową o przyniesienie kaczki bądź basenu, a po zakończeniu o ich odniesienie z zawartością.
Uczucie skrępowania i zażenowania oraz smród, jakie temu towarzyszyły są trudne do opisania. Czułem się bardzo upokorzony tym, że starsze kobiety muszą mi pomagać przy tak osobistych czynnościach. Uczucie ogromnego wstydu i utracona godności dla młodego, silnego człowieka w minimalnym stopniu oddają to przez co musiałem przejść.
Do tego wszystkiego dochodzi jeszcze problem z utrzymaniem należytej higieny osobistej. W moim przypadku zmuszony byłem do mycia się w misce z pomocą osób trzecich takich jak salowe, moja mama lub narzeczona.
Moja lewa noga znajdowała się przez okres 16 dni na wyciągu w tym celu jak wspominałem wcześniej została mi przewiercona pięta na wylot i założony gips który następnie został rozcięty na pół w poprzek. Lekarze pozostawili mi moją chorą nogę na wyciągu i w rynience z gipsu. Mój kolejny koszmar rozpoczął się po 10 dniach, gdy poczułem pieczenie i ból w okolicy dolnej krawędzi pięty. Po stanowczej prośbie mojej mamy lekarz nadciął gips i okazało się, że pięta lewej nogi zaczyna gnić. Smród jaki wydobył się z rany rozniósł się podobno po całym korytarzu, a na sali Ci co mogli chodzić pouciekali. Śladu już nie ma po tej ranie jednak przez dwa dni zachodziła obawa, że wda się zakażenie do rany i trzeba będzie amputować stopę. Na całe szczęście wszystko skończyło się „dobrze”, ale swoje przeżyłem.
Zamiast wakacji i wypoczynku po całym roku pracy i nauki jednocześnie został mi „zafundowany” przez sprawcę wypadku, miesięczny pobyt w szpitalu w smrodzie, duchocie i cierpieniu. Brak snu i konieczność brania silnych leków na sen oraz leków przeciwbólowych 3 razy dziennie i raz w nocy nie pozostaną zapewne bez uszczerbku na moim zdrowiu. Trudno wypoczynkiem nazwać ciągły stres, związany z nim ból głowy, a utrata godności, wstyd i upokorzenie pozostaną już do końca życia. Osobiście nikomu tego nie życzę nawet największemu wrogowi.
Sam wypadek odbił się bardzo niekorzystnie na mojej kondycji finansowej.
Po doznanych obrażeniach na nodze (kolanie, piszczelu i stopie) pozostały rozległe blizny które zostaną już na zawsze. I jak ja mogę pokazać się na ulicy w krótkich spodenkach, wyglądam niczym Frankenstein. Nie dość, pewnie w okresie kiedy będzie ciepło będę kulał na uszkodzoną nogę, to jeszcze będzie bardzo chuda i te rany. Pytam się Państwa co mam zrobić gdy chodzenie w upalne dni w długich spodniach będzie nie do wytrzymania?
Każda zmiana pogody, każde uderzenie, dłuższe chodzenie lub jakieś wyjazdy wycieczki piesze itp. nosi ze sobą nieznośny ból. Nie mogę chodzić po górach jak po 6 latach po wypadku poszedłem na Kasprowy to nie mogłem zejść kolano odmówiło posłuszeństwa.
Do dziś Ketonal jest ze mną cały czas ze względu na nawracające silne bóle.
Motory sprzedałem, a żal i uczucie bezsilności pozostało.

Odpowiedz

Flag

18th December 2011 5:18pm